Get Adobe Flash player

Siedziba Muzeum w latach 1967-2013

Ptaki gór (Ptaki Palearktyki)

Ptaki gór
Ekspozycja przygotowana w latach 60. XX wieku (scenariusz – prof. Z. Bocheński, aranżacja – prof. J. Świecimski).

W tej części ekspozycji zobaczymy gatunki charakterystyczne dla Karkonoszy, m.in. gnieżdżące się na Śnieżce oraz w Śnieżnych Kotłach płochacze halne i siwerniaki, występujące w strefie kosodrzewiny czeczotki oraz gnieżdżące się na granicy kosówki i regla górnego drozdy obrożne, podobne do naszych kosów lecz z białą "obrożą". Sokół wędrowny prawie wyginął w Polsce. Gnieździ się jeszcze w czeskiej części Karkonoszy. Ptak ten coraz częściej jest sztucznie wsiedlany do europejskich miast.

 

  

Ptaki lasów (Ptaki Palearktyki)

Dzięcioł zielony
Ekspozycja przygotowana w latach 60. XX wieku (scenariusz – prof. Z. Bocheński, aranżacja – prof. J. Świecimski).

Na wystawie możemy obejrzeć prawie wszystkie gatunki gnieżdżących się u nas dzięciołów. Począwszy od pospolitych - pstrego dużego, dzięciołka, czarnego przez średnio liczne jak dzięcioł zielony i średni do bardzo rzadkich, występujących tylko w Polsce północno-wschodniej i południowej, jak dzięcioł białogrzbiety i trójpalczasty. Leśnym gatunkiem jest orzeł przedni, drugi pod względem wielkości po bieliku (rozpiętość skrzydeł - 2 m). Aktualnie gnieździ się w Polsce w ilości około 15 par głównie w Tatrach. Pięknym modrym ubarwieniem już z daleka zwraca uwagę kraska. Ptak obecnie ginący, lęgowy jedynie we wschodniej części kraju. Wymieranie tego gatunku jest spowodowane z jednej strony wycinaniem starych, dziuplastych drzew, z drugiej zaś nadużywaniem pestycydów w rolnictwie. Na wystawie możemy również zobaczyć najmniejszego ptaka europejskiego - mysikrólika oraz bliźniaczo do niego podobnego zniczka, które siągają 9 cm długości.

 

Film dzięcioł (naciśnij)

 

Ptaki wód śródlądowych (Ptaki Palearktyki)

Ekspozycja przygotowana w latach 60. XX wieku (scenariusz – prof. Z. Bocheński, aranżacja – prof. J. Świecimski). Całkowicie przebudowana do formy dioramy w 2010 roku (pomysł i koncepcja – Stanisław Firszt; aranżacja – Tomasz Sokołowski, Wiktor Staszak, powiększone fotografie – Robert Kutkowski i Robert Świerad; konsultacje merytoryczne – Bożena Gramsz).

Znany wszystkim łabędź niemy stanowi świetny przykład gatunku, którego człowiek tępieniem i niepokojeniem doprowadził na krawędź wymarcia lecz później, podjąwszy skuteczną jego ochronę, zdołał odrestaurować populację a ostatnio doprowadził nawet do osiągnięcia przez nią poziomu liczebności prawdopodobnie nigdy przedtem nie notowanego. Wskutek intensywnego tępienia do początku XX w. łabędź przetrwał na nielicznych stanowiskach tylko w północnej Polsce, w pasie pojezierzy. Na wschód od Wisły ocalało kilkadziesiąt par, na zachód od niej zaledwie kilkanaście. Obecnie łabędź niemy rozprzestrzenił się w całym kraju. Na zachód od Wisły nastąpił dwudziestokrotny wzrost liczebności. Obecnie w Polsce występuje ok. 4.000 par tych ptaków. Wiele gatunków ginie na skutek niszczenia ich biotopów (naturalnego środowiska).

Zaprezentowana na wystawie sowa błotna i batalion należą do ptaków ginących z powodu meliorowania terenów podmokłych i torfowisk oraz regulacji rzek. Sowa błotna występuje w Polsce zaledwie na ok. 20 stanowiskach. Ostatnią ostoją bataliona jest dolina Biebrzy, gdzie do lęgów przystępuje 200-300 samic. Do ptaków wodno-błotnych należy również największy orzeł europejski - bielik, o rekordowej rozpiętości skrzydeł dochodzącej do 2.5 m. Często buduje on gniazda w pobliżu zbiorników wodnych, gdyż poluje na ryby i ptactwo wodne. Od 1999 r. gnieździ się on także w Karkonoszach. Nazwa gatunku pochodzi od śnieżnobiałej barwy ogona u osobników dorosłych.

Ptaki wód śródlądowych 1 Ptaki wód śródlądowych 2

 
Ptaki stepów i pól uprawnych (Ptaki Palearktyki)
Ekspozycja przygotowana w latach 60. XX wieku (scenariusz – prof. Z. Bocheński, aranżacja – prof. J. Świecimski). Całkowicie przebudowana do formy dioramy  (pomysł i koncepcja – Stanisław Firszt; aranżacja – Tomasz Sokołowski, Wiktor Staszak, powiększone fotografie – Robert Kutkowski i Robert Świerad; konsultacje merytoryczne – Bożena Gramsz).

Drop to gatunek wymierający (może już wymarły) w Polsce. W naszym kraju wyginęło lub bardzo zagrożonych jest 69 gatunków ptaków, co stanowi aż 30% awifauny lęgowej. Szczególnie silny spadek liczebności dropia miał miejsce po II wojnie światowej. Jeszcze przed 50. laty, we współczesnych granicach kraju żyło 600-700 ptaków. W 1986 r. ostatnie dwa dropie zachowały się na Ziemi Pyrzyckiej. Główną przyczyną wymierania dropia jest działalność ludzi - mechanizacja i chemizacja rolnictwa, tzw. "zadrutowywanie krajobrazu" (płoty, linie energetyczne, telefoniczne itd.), polowania i kłusownictwo oraz penetracja pól. Liczebność światowej populacji tego gatunku w stanie dzikim, a jest to ptak euroazjatycki, wynosi aktualnie około 14.000-15.000 osobników, co stanowi niespełna 20% populacji sprzed 50 lat. Na wystawie możemy obejrzeć samca i samicę dropia. Zauważalna jest wyraźna różnica wielkości i upierzenia między przedstawicielami obu płci (tzw. dymorfizm płciowy). Samiec tego gatunku jest najcięższym ptakiem latającym w Europie (10-18 kg wagi), samica zaś waży tylko 4-6 kg.

Ptaki stepów

 
Ptaki środowiska wiejskiego i miejskiego
(Ptaki Palearktyki - obszary zabudowane)
Ekspozycja przygotowana w latach 60. XX wieku (scenariusz – prof. Z. Bocheński, aranżacja – prof. J. Świecimski). Całkowicie przebudowana do formy dioramy w 2009 roku (pomysł i koncepcja – Stanisław Firszt; aranżacja – Tomasz Sokołowski, Wiktor Staszak, powiększone fotografie – Robert Kutkowski i Robert Świerad; konsultacje merytoryczne – Bożena Gramsz).

W pierwszej gablocie możemy obejrzeć gatunki synantropijne, to znaczy takie, które żyją w bezpośrednim sąsiedztwie siedzib ludzkich. Obok tak pospolitych i ogólnie znanych jak wróbel domowy, szpak, jaskółka dymówka i bocian biały, można tu zobaczyć mniej znaną pustułkę – jedynego sokoła gnieżdżącego się w centrach miast europejskich (poza sztucznie wprowadzanym sokołem wędrownym) na wieżach kościelnych i ratuszowych oraz dwa gatunki ginących już, niestety, sów – płomykówkę i pójdźkę.

Ptaki środowiska wiejskiego

Stats counter, realtime web analytics, heatmap creator

Banerpoziom Kalendarzgóra

 

Baner poziom Kalendarzdół

Jesli znasz już naszą politykę prywatności i stosowania plików cookies w przeciwnym wypadku przeczytaj.